Non se ve San Roque aínda, pero si sabemos onde queremos chegar. O navío branquiazul suma unha marea máis á súa tempada, e nesta ocasión, as redes viñeron cheas de boas capturas. Non foi un día no que brillara o sol e no que as augas estiveran mansas, mais ben soplou o vento e, por momentos, fixo moito frío en Ceuta. Se cadra semellaba que as capturas ían ir ó fondo do mar como noutras ocasión. Non foi así, e os mariñeiros sorrían ledos despois de desembarcar no peirao, falando dunha viaxe movido nun ferry…….cousas veredes, ,¡mariñeiros mareados!
Chega o Depor o final do ano cun sabor agridoce. O xogo non namora nin tranquiliza a ninguén, pero os puntos permiten crer en logros maiores. Onte fixo o partido que tiña que facer contra a Cultural ou contra o Córdoba: golpear e aturar. Sempre penso que nesta categoría o menos importante é o xogo que fagas, só importa gañar. Porque gañar está por riba de todo o demais, se non que llo digan a Arxentina. Boga o Depor na dirección correcta, achegarse á cabeza, pelexar os partidos sufrindo, pero gañando e adaptarse ós equipos e ós campos sen escusas. A cabeza da competición aprétase xusto no momento adecuado para o Depor, xusto cando máis sólido semella estar de cabeza. O que faga nas seguintes mareas dirá si chegamos a Viveiro.
Pechando o circulo entre Mundial e Depor, hoxe, máis que nunca, comparto o que dicía onte un afeccionado bonaerense: “se non é sufrindo, non é Arxentina”. ¡Ea!, outros máis no clube de sufridores. ¡Noraboa campións, noraboa Lionel! E ben por ti, Messi.
- Miguel Barreiro Bugallo. Coruñés e deportivista no exilio mesetario. Sufrindo ó depor dende 1988. O que sei de fútbol, o Depor empéñase en negarmo. Firme defensor do fútbol de botas negras.
